27 Eylül19

Bazen, bir şarkıda buluyorum kendimi.
Dinliyorum, tekrar tekrar.
Kelimeler benliğimle özleşirken hayatın hengamesinde boğuluyorum.
Yalnızlığıma gömülüp ilham perilerimle konuşuyorum.
Kalk diyor aniden, burada buluyorum kendimi . Istemsizce karalıyorum.
Aklımdakiler, düşünceler Sanki ellerimden kalemime aktarılıyor.
Beynimdeki ve yüreğimdeki düşünceler kanımda aksedip cümlelerime intikal ediyor.
Bazen, düşüncelerin, ruhun, anlamların eti kemiği olduğunu hissediyorum.
Hiç yazılmayacak bir cümle yazacak gibiyim .
Hayali bile kurulmamış bir hayatı inşa edecek gibi.
Sanki bir anda bütün sorumlulukları yüklemişcesine ezilmiş ama sağlam.
Ikindi vaktinin hüznü, güneşin ölüm anı.
Kalbinin soluk borusundaymış gibi verdiği his. Sanki onu kusacakmis gibi.
Hayat, hüznü mü seçer? Yoksa hep mi güler geçer?
Hangisini susarsın bize?
Seçimlerimizin yüzde kaçı doğru?
Varoluş ne kadar sürer bedende?
Bütün hislerin bir anlamı var mıdır?
Zaman hızla akıp gitmekte ve gözden yitmekte.
Huzur özür dilemeli bana uğramadığı her gün için.
Műnzeví..

  • Okunma
  • 2 Mayıs 2020
  • Günlük
  • WhatsApp Yazı Linkini Kopyala
  • 1

    mursidenuryilmaz

    @mursidenuryilmaz