Arayış

Çağımın hastalıklarına tutuldum.
Yatak döşek çırpınırken alevler içinde,
Kaçışım yoktu ve de kurtuluşum.
Evet, hem de korkuyordum.
Peşi sıra seyrederken trenler
Çakıl taşları alnıma çarpardı.
Güneş hep aynı yerden parlardı.
Her sabah aynı düşe uyanıyordum.
Benim için çalıyordu sirenler.
Yıllar sonra dün gibi önümde
Geçen şeritlere bakıyordum.
Şahlanmış bir at gibi zihnimde
Koşar adım sana gidiyordum.
Geldim.
Gördüm.
Unuttum.
“Önce yüzler unutulur, sonra sesler ve en sonunda anılar. Unutmak dünyada insan mahlukatına bahşedilen en güzel meziyettir. ”
Benim Kara Defterim- Sayfa 24, Arayış şiiri
Özkan Aksoy

  • Okunma
  • 19 Nisan 2020
  • Şiir
  • WhatsApp Yazı Linkini Kopyala
  • 1

    Özkan Aksoy

    @ozkanaksoy