Aşk Oyunu

AŞK OYUNU
Gözlerinin sonsuzluğuna doğru giden
Bir doğru parçasından farklı değilim bu aralar
Anı yakalamak için sürekli savaş halindeyim
O iri, kestane renkli gözlerinle
Bir türlü gez göz arpacığı
Aynı hizaya getiremedim hedefe
Nokta atışı yapabilmek için
ya teğet geçiyor ya da
Daha evvelkilerde olduğu gibi karavana

Bir titremedir de aldı gitti ellerimi
Kalemi dahi doğru düzgün tutamaz oldum
Ellerimde beni dinlemiyorlar artık
Ben ne söylüyorum
Onlar ne yazıyor bir bilsen
Ben senaryoyu şekillendiriyorum kendimce
Ellerimde bana inat
İbrenin yönünü sana çeviriyorlar
Zaten bir-sıfır yenik başlamıştım sana karşı
Bir de kendi kaleme gol atınca işte sonuç
Deplasmandan iki farklı skorla galip ayrıldın
Bu da benim handikap’ım.

Her şeye karşı muhalif parti gibisin
Sürekli senaryo da değişiklik
Yapmaya zorluyorsun beni
Sanki yönetmen sen
Bende her dediğine olur diyen
Basit bir figüran
O kadar biliyorsan al
Sen yaz çiz bu oyunu
Kağıt sende kalem sende
Hatta bende sendeyim
Kafana göre takıl sen
Senaryoyu ne kadar değiştirsen de boş
Karakterler aynı rolleri de
Ben bu oyunu yazdım
Adına da AŞK dedim
Boz bozabilirsen bu saatten sonra
Film gösterime girdi bir kere
Film gösterime girdi bir kere

Galası bile yapıldı…

“MUTLU ZAMANLAR ATÖLYESİ”

Son Düzenleme: 17 Nisan 2020 / 12:10
  • Okunma
  • 14 Nisan 2020
  • Şiir
  • WhatsApp Yazı Linkini Kopyala
  • 3

    Lokman Özdemir

    @lokman56