Bir Çift Ayakkabı

Uzun zamandan beri ilk kez dışarı adım attım. Zaruri bir durum olmasa çıkmazdım gerçekten. Yargılanmadan önce açıklamadım istedim. Suçluluk hissine kapıldığım doğrudur. Gerçekten bir suç işliyormuş gibi hissediyor insan. Hemen işimi bitireyim de evime gideyim diyorsun. Beynim bu düşüncelerle dolup taşarken o ara baharın geldiğini fark ettim. Papatyalar açmış, ağaçlar çiçeklenmiş…Onlara yakından bakabildim. Temiz havayı öyle bir içime çektim, öyle bir yeşilliklere ağaçlara doyasıya baktım ki yoldan giderken; bir daha evden çıkana kadar inşallah bana yeter. Gökyüzüne doyasıya baktım. Bugün nasibime de hava çok güzeldi. Gökyüzü berrak, masmavi ve bulutlar bembeyaz güneşin ışığının yansımasıyla nasıl da parlak görünüyorlardı.
Gökyüzünün maviliğiyle yeşilin uyumunu çok özlemişim. Rüzgarın esişini hissetmeyi çok özlemişim. En basiti yürümeyi çok özlemişim. Bir de hazırlanmayı.. Hazırlanıp evden çıkarken ayakkabımi giymeyi. Ayakkabı giymek bile tuhaf geldi bana. Sanki önceden hiç giymiyormuşuz gibi. Sanki yeni hobi edinmiş bir insanın o el becerisini yaptıktan sonraki mutluluğunu yaşıyordum. Sanki lunaparka yeni gelmiş en heyecanlı alete biniyor gibi… Küçücük bir bebeğin ilk emeklemeye başladığı an gibi… Sadece bir çift ayakkabı giyiyordum. Bu kadar basitti aslında…

  • Okunma
  • 9 Mayıs 2020
  • Günlük
  • WhatsApp Yazı Linkini Kopyala
  • 1

    Nazif&S.

    @hemdem