Bir Veda

Vefat ettiğinde 95 yaşındaydı. Gözleri görmüyor, kulakları nerdeyse duymuyordu. Bir avuç ilaç ve diyalizle yaşıyordu. Namazını bir gün olsun geçirmemişti. Ne hastalık zamanında ne de gençliğinde.
Bir insan ne kadar sıkıntı çekebilirse o kadar sıkıntı çekmişti. Bir insan dert ve sıkıntılara ne kadar katlanabilirse o kadar katlanmıştı. Onu tanıyanlar “iman dirisi” derlerdi.
Dünyada ne kadar çalışılırsa o kadar çalışıp didinmişti. Gidecek bir kapısı olmadığı için 7 çocuğu ile göğüs germişti her zorluğa.
10 yıl önce kaybettiği eşiyle belki buluşmaya belki hesaplaşmaya gitmişti. Ama mizan bu sefer onlar için kurulacaktı, münker nekir suallerini ona çevirecekti. Okumayı bilmediği halde elinden düşürmediği Kuran’ı inşallah arkadaşı olacaktı. Hediyeleri, sadakaları, ibadetleri gittiği yerde karşılayacaklardı onu. Bunu bilerek yaşamıştı. Aslında o bizim anlayışımıza göre hiç yaşamamıştı.
Annanemdi…

  • Okunma
  • 17 Mayıs 2020
  • Deneme
  • WhatsApp Yazı Linkini Kopyala
  • 1

    Tuba Özdemir

    @tazekalem

    18 Mayıs 2020 / 16:34

    Allah rahmet eylesin kardeşim.

      18 Mayıs 2020 / 22:48

      Teşekkür ederim Allah razı olsun