Bu

Ben de istemezdim ağaçtan düşen yaprağı gönlüme yük edinmeyi. Belki ben de bilirdim mutlu ölmeyi, her gece ağlayarak uyumasaydım eğer. Ne zaman, nerede anlaşılır kelimelerimin ağırlığı? Beklerken neyi beklediğimi unuttum ama vazgeçemedim yine de. Kendimi anlatırken daha çok boğuldum kendi cümlelerimde. Sessizce değil bağıra çağıra ağladım bu defa. Ben haykırdıkça uzaklaştı insanlar. Ben sustukça devleştiler omzumda. Aklımdan kurtulamadım, kalbime sığınamadım. Git gellere kapıldı düşlerim, umutlarım, hayallerim. Her defasında sessizleştim. Her defasında daha da içerledi hüzünlerim. Kalkıp gidemedim, kaldığım yeri güzelleştiremedim. Birini anlamaya çalışırken diğer bir bilinmeze sürüklendim. Koştum, pes ettim, yoruldum. Yorulduğum yerde de kalakaldım. Benden geriye bir ben bırakamadım. Yok oldum…

Suçlu olduğum için özür dilerim..

Son Düzenleme: 1 Mayıs 2020 / 19:32
  • Okunma
  • 16 Nisan 2020
  • Deneme
  • 1

    AysenurTunctug

    @aysenurtunctug

    16 Nisan 2020 / 06:56

    Insanoğlu böyle kendi içinde bir Sonsuzluk var…
    ama kendinizi suçlu hissetmeyin…😃☺

      16 Nisan 2020 / 16:39

      Siz suçlu hissetmeseniz de zorla suç yükleyenler var. Düşünceniz için sağolun.

        16 Nisan 2020 / 17:01

        Rica ederim hanımefendi imtahan dünyası bu sabır edeceğiz inşallah…