Bülbül ve Kafes

Bu nasıl bir yol,
Nasıl bir bilmece?
Sonu bilinmez yokuş,
Ucu görülmez çukur.

Saplandım kaldım öylece,
Aklım kalbim dur artık!
Bir mahzende birikmiş,
İçimdeki tüm hece.

Geceler günler karanlık,
Sahi var mı bir umut?
içimde biriktirdim,
Fikrim, derdim, davamı.

Mutluluk ve huzur,
Ya birisi, ya öteki
Cemolmuyor bir sinede,
Bu ezelden ayrılık.

Mutluluk bir geçittir,
Huzur hali ebed.
Biri kör topal sağır,
Diğeri dilsiz dilenci.

Öteden bir haber ki,
Ulaşanı yakıyor.
Şöyle bir el yordamı,
Yoklarsın bilen yok.

Bir zehir ki; adı aşk,
İçimde yosun, ki ne yosun.
Dalga dalga köpüklü,
Kustu kıyıya beni.

Fani olan hevesler,
Nefesimi kafesler.
Bakiden gelen sesler,
Özüme can üfler.

Uçtu uçtu kafesler,
Aradı bülbül durağı,
Buldu topal bülbülü,
Aldı ardına kattı.

Öttü öttü kafeste,
Kimse anlamaz derdi,
Düğümlendi kursağı,
Kurudu göz pınarı.

Mevzu çıkmak kafesten,
Ama topaldı zaten,
Uçmak bu, hevesten,
Bir çırpınış geleceğe..

Son Düzenleme: 1 Mayıs 2020 / 20:33
  • Okunma
  • 13 Nisan 2020
  • Şiir
  • WhatsApp Yazı Linkini Kopyala
  • 1

    Bimümine

    @suhedaozcan

    12 Nisan 2020 / 17:58

    Emeğinize sağlık… 🙂

      12 Nisan 2020 / 22:40

      Teşekkürler canım ?