Burası!

Karanlık bir yoldu fırtınalı yağmurlu.
Hafiften bir üşümek geliyor içimden.
Yine de durmuyorum, koşuyorum.
Bir hayli yorgunum halbuki,
Bir hayli nemli gözlerim.
Ağırca bir baş ağrısı da eşlik etmeye başlıyor, aldırmıyorum.
Devam etmeliyim.
Evet burası! diyene kadar devam etmeli.
Nefesim kesiliyor yavaştan…
Derken düşüverdim bir anda, daha neye uğradığımı anlamamıştım ki dizlerim parçalandı avuçlarım kanadı, kanatlarımın kırıldığını hissettim o an tüm hissizliğime karşın.
Sanki tüm evrende küçücük ve yapayalnız kalmış gibi.
Sanki tüm evren beni terk etmiş bir ben bir de yaralarım kalmış gibi.
Bir el uzanıyor karşıdan Bir sıcak tebessüm beraberinde.
Birleşen ellerim yaralarını terk etmiş bile çoktan, dizlerim eskisinden daha güçlü, kanatlarım uçmaya hazır kalbim sevmeye barış.
Ve evet burası tam da burası! diye dökülüveriyor yüreğimden.

EBRU ALTUN ebrununsiirleri

  • Okunma
  • 1 Mayıs 2020
  • Şiir
  • WhatsApp Yazı Linkini Kopyala
  • ebrununsiirleri_

    @ebrultn

    1 Mayıs 2020 / 16:16

    Yüreğinize ve kaleminize sağlık 👏😊