Cenaze Merasimi

Kendimi hiçbir zaman bu şehre ait hissetmedim. 3 yıldır eğitimim için İzmir’de bulunuyorum. Belki diğer gençler için çok cazip gelebilir ama dediğim gibi kendimi hiçbir zaman bu şehre ait hissetmedim, ta ki o mesajı görene kadar. “Arkadaşlar Serdar Hocamızın annesi vefat etmiştir. ” Bir mesajın insanı bu kadar üzeceğini düşünemezdim. Bu insan benim babam gibi sevdiğim bir insan ve annesini kaybetmişti. O an nasıl üzüldüğümü ne gök ne yer anlayabilir. Ve düşündüm. Acının sahtesi olmaz. Ve bazı insanlar zor zamanında beni görmek istiyor. İşte o an dedim ki bu şehirde benim de bir yerim var. Buradaki insanlar için bir şeyler ifade ediyorum. Yani cenaze namazı aslında sizin şehre kabul ruhsatınızdır. Orada bir iz bıraktığınızın işaretidir.

Cenaze namazı sırasında orada olan insanların çoğu şehrin ileri gelenlerindendi. Onlarla görüşmek isteniz belki de 2-3 hafta sırada beklemeniz lazım, ama ölümün olduğu yerde daha ciddi ne olabilir ki … Müdürler, idareciler oradalar, üstelik hiçbir ayrıcalıkları bulunmadan çünkü onlar da bir gün o soğuk taşa yatacaklarını çok iyi biliyorlar. O insanlar da karnı acıktığı için gelen evsizler de aynı yağlı pilavı yiyor, aynı yerde aynı rabbe iman ediyor. Cenazeler bizim tüm farklılıklarımızı öldürüyor. كُلُّ نَفْسٍ الْمَوْتِ ثُمَّ إِلَيْنَا تُرْجَعُونَ ذَائِقَةُ ayet-i kerimesini bir mıh gibi kafamıza çakıyor.

Kötü gün dostu. İşte bu kelimenin tam karşılığını bulduğu bir gün. Hiçbir çıkarı olmadan yanınızda olan insanlar tek maksatları acınızı paylaşmak çünkü sevinç paylaştıkça çoğalır ama acılar paylaşınca azalır. Aslında o gün kendimden fazla bir ödün vermemiştim. Sadece cenaze namazına katıldım bir ihtiyaç olup olmadığını sormuştum. Ardından merhumeyi defnetmeye gittiğimizde hocam bana sarıldı ve gözlerime içine ağlamaklı bakarak “iyi ki varsın güzel insan” dedi. İşte o zaman anladım vefanın ne demek olduğunu.

Herkesin kendini sorgulaması gerektiği bu zamanda bir de vehn hastaları insanlar vardır. Maaşlar, toplantılar, iş gezileri gibi onlarca ehemmiyetsiz konu havada uçuşur. Cenaze namazından önce öğleyi kılarken yan saftaki arkadaş kulağıma eğilip “bu dönem notlar nasıl senin ortalama felan iyi mi?” deyince dönüp tüküresim gelmedi değil. İşte anı kaçırıyoruz. O kadar hızlı yaşıyoruz ki hayatı tüm durakları kaçırıyoruz. Yavaşlamamız durmamız gereken yerlerde daha da hızlanıyoruz. Ve bu yüzden son durağımız pek de hayırlı gözükmüyor.
Merhumeyi defnedip eve dönerken herkes annesini aramaya başladı bazıları ziyarete de gitti. Acaba ayaklarının altına cennet serilen bu mukaddes insanlara az mı değer veriyoruz ne?

Hepimizin ölmeden önce ölmesi niyetiyle, hayırlı ölümler.

  • Okunma
  • 22 Ocak 2020
  • Deneme
  • WhatsApp Yazı Linkini Kopyala
  • 1

    Biri

    @mahfi

    22 Ocak 2020 / 19:34

    Rabbim rahmeti ile muamele etsin inşaallah mekânı cennet, kabri nur olsun..