Çocuk Gibi

Bir papatyanın topraktan doğarken ki sabırsızlığı vardı sende.
Her daim bahardın, ağaç dalında yeşermeyi bekleyen yaprak…

Her daim kırılgandın.
Herkesi kendin gibi sanırdın,
Çünkü insanları tanımazdın.

Çok da çabuk sevinirdin.
Bilmezdin ki hiç,
Mutlulukların her daim kısa sürdüğünü…
Çocuk gibiydin
Sebebini asla bilemediğim.

Hiç pamuk şeker alınmamıştı sana, lunaparka gitmemiştin belki,
Hiç kağıt helva yememiştin ya da salıncakta sallanmamıştın.

Eksikti değil mi bazı şeyler?
Ya da hep eksik kalacaktı…
Hayat da bu değil miydi zaten?

“Sonu olmağını bildiğimiz bir parkurda koşmak”

  • Okunma
  • 1 Mayıs 2020
  • Şiir
  • WhatsApp Yazı Linkini Kopyala
  • 1

    Doğa Naz

    @doganazozyurek