Gidememek Üzerine

Bu hayatta en çok beceremediğim, başaramadığım şey gitmek sanırım. Birinden tamamen koparak gitmek. Bu yaşıma kadar hiç beceremedim bunu, kimseden tamamıyla gidemedim. Kaldım bazen canım çok acısada bir daha kalbim kırılmaz umuduyla o sancılı anlarda kaldım. Her defasında yanıldım sessizce ağlarken tekrarlayıp durdum daha önceden de tutamadığım sözlerimi. Sanırım bu kadar hassas bir kalbimin olması benim suçumdu tüm suçu kendimde buldum, onları akladım. Bu şekilde daha az üzülüyordum çünkü. Onların vurdumduymaz tavırları daha çok acıtacaktı beni biliyordum. Bu yüzden tüm suçu kalbime yükledim. Yalnız kalmak istedikçe yazdım satırlarımın beni terk etmesini istemiyordum. Bazen bir saman kağıdına bazen de boş bulduğum bir sayfaya sığındım. Kalemimden dökülenler bazen şiir oldu bazen de sonu belirsizlikle biten bir hikaye. Sakladım onları tıpkı kalbimi sakladığım gibi. Okunup bilinsin istemedim kırgınlıklarım. Çünkü hiçbiri sormamıştı o an kırdım mı seni demek her zaman haklı olmaya çalışmanın hırsıyla ötelenmişti. Şu an ne gereği vardı ki vicdanları rahatlacak birkaç cümleye. Şimdi yeniden kanatmayacak mıydı beni söylenenler, tüm gücümle içten bir tebessüm etmeyecek miydim daha fazla üstelenilmemesi için.

  • Okunma
  • 1 Mayıs 2020
  • Deneme
  • WhatsApp Yazı Linkini Kopyala
  • Monaroza

    @monarozaa

    1 Mayıs 2020 / 17:04

    Çok güzeldi ??