Gölgeler

Ben gölgelerden yürürdüm.
Kaldırımın en köşesinden.
Sessizce adımlarımı sayar, ayak seslerimi dinlerdim.
Bir yemin etmiş gibi kaldırım taşlarından gözlerimi ayırmaz uzun uzun bakışırdım.
Aslında ben kaldırımlara her baktığımda iç hesaplaşma yapardım.
Bir içimi bulamazdım her an, bazen kaybolurdu içim.
Ruhu hastalanmış bir et parçası gibi kalırdım
Oradan oraya kendi rızasıyla sürüklenen et parçası…
Sanki bir tek kaldırım taşları anlardı beni, uzun uzun bakarlardı gözlerime.
Aramızda kimsenin bilmediği sessizlik şarkısı vardı, durup durup onu söylerdik.
Bu nakarata bazen bir kuş sesi eşlik etsin isterdim çünkü ne zaman bir kuş sesi duysam onu da anlamıyorlar diye düşünürdüm.
Kelimelerindeki giz sesine yansıyor söylemek istese de söyleyemiyor
Zaten kimse ne dedi diye düşünmüyor, öyle bilinmeze seslenir gibiydi.
Yani ben öyle düşünürdüm…
Anlayacağınız ben çoğu zaman kaldırımın en köşesinde içsiz bir şekilde sessizliğimin şarkısıyla belki bir kuşun sırlarıyla düet yaparak gölgelerden yürürdüm.

  • Okunma
  • 2 Mayıs 2020
  • Şiir
  • WhatsApp Yazı Linkini Kopyala
  • 1

    Bozuk Radyo

    @bozukradyo