Gölgemdeki Yalnızlık

Bir sızı var içimde, canıma hükmediyor. Sesimdeki burukluk, hayallerime yansıyor. Her şey yarım kalmış. Her şey yarıda. Sorularımı cevapsız bırakmışlar. Sessizliği kendilerine seçmişler. Bana susmak kalmış. Issız bırakmışlar sokaklarımı. Herkes kendi mabedine çekilmiş. Yağmur da yağmıyor artık şehrime. Yeşilliklerim solmuş, canlarım susamış. Beni yokluklarıyla cezalandırıyorlar. Varlığına muhtaç olduğunuzun yokluğuna hasret kalıyorsunuz. Hasret bırakıyorlar. Bir umut arıyorum şehrimin boş sokaklarında. Bir yaşam belirtisi. Hayallerim bile ölüyor. Beni yalnız bırakıyor bu yerde. Artık tek başımayım. Tek tabancayım. O tabancayı ne yapmalıyım?
Umudum yok. Hayalim yok. Yaşam yok içimde. Her şeyin sonu gelmiş. Can çekişiyorum. Ama yine de geziyorum karış karış o sokakları, caddeleri. Gökyüzü kararıp aydınlanana kadar geziyorum şehrimi. Ayaklarım ağrıyor belki, yine de pes etmiyorum. Gözlerim de yoruluyor zamanla. Kendimi bitkin hissediyorum. Tükenmiş gibi. Bitmiş gibi. Daha çok yolum var aslında.
Şehrime o kadar çok insan sığdırmaya çalışmışım ki her yer beton yığını. Ağaçlarımı kesmişim onlar için. Çiçeklerimi yolmuşum. Canlarımın yuvalarına beton dökmüşüm. Ama şimdi ağaçlarım, çiçeklerim, canlarım yok. Asıl sorun şu ki uğruna feda ettiğim kişiler de yok. Herkesi sığdıracaktım ben şehrime, içime. Yalnız olmayacaktım. Bir sürü insanım, arkadaşım olacaktı. Onlar değerlilerdi. Ama değmezlermiş. Onlar için yıkıp yaptığım şehrime ayaklarını basamadan çıktılar hayatımdan. Her şeye yazık oldu. Bana da yazıklar olsun. Akıllanmadım yine, insanlara şehrimin kapılarını açtım. Sonuç değişmedi yine. Yalnız kaldım yeniden. Bir şehre sığdırdığım insanlardan bir avuç kaldı. Ama neyse ki bu sefer bende benimle kaldım. Gitmedim. Buradayım. Evimdeyim. Şehrimdeyim. Dolaşıyorum sokaklarımı, caddelerimi. Umut bakınıyorum. Bulamıyorum belki ama yine de arıyorum. Yoksa umudu bulacağımı umut mu ediyorum?

  • Okunma
  • 15 Nisan 2020
  • Deneme
  • WhatsApp Yazı Linkini Kopyala
  • 1