Gözlerinin Elası

Gülümsüyordu. Gülümsemesi, bakışı, konuşması, sesi üzerine ne şiirler yazılırdı. Farkında bile değildi. Öylesine sıradan, öylesine kendi hâlindeydi. Bilmiyordu, bilmemesi ise onu daha da özel kılıyordu. Gözleri, ufacık bir çocuğun bakışı kadar masumdu. Şiirlere, ezgilere konu oluyordu gözleri. Gözlerinin elâsı, upuzun uçsuz bucaksız bir yolculuğa çıkarıyordu. Bakışı, gönlü sevindiriyor. Yüze sebepsiz bir tebessüm konduruyordu. “Neden, niye, niçin?” ler sıralanıyor. Cevapsız bırakan sorularla dili gönlü hoşça meşgul ediyordu gözleri…

Son Düzenleme: 1 Mayıs 2020 / 17:34
  • Okunma
  • 22 Nisan 2020
  • Günlük
  • WhatsApp Yazı Linkini Kopyala
  • 1

    Nazif&S.

    @hemdem