Hükmen Mağlup

Sonra yine sessizlik çöktü.
En kalabalık vaktinde ömrümün.
Yalnızlık, hiç kaçırmadığım bir ders.
Her seferinde sonuna kadar kaldım sınıfta.
Öğretmen çıkmadan, çıkmadım sınıftan.
Tüm derslerim zayıftı.
Yalnızlık dersim pekiyi.
Matematik mesela,
Kendimden, kaybettiklerimi çıkarmaya çalıştım.
Sonucun çoktan sıfır etmesi gerekirken,
Yine de hayatta kaldım.
Eksildim ama bitmedim.
Silgim yoktu, silmem gereken isimleri defterimden silemedim.
Yenilerini yazamama korkusu, karalamama engel oldu.
Bu seferde defterim bitti, orasını hesap edemedim.
Defterim bitti,
Önce avucuma yazdım, yıkayınca silindi, yanlış düşünce bu fikirden de vazgeçtim.
Yollara yazdım, insanlar umursamadan üstüne bastı.
Vazgeçtim.
En iyisi göğe yazmak dedim.
Karanlık çökünce kayboldu.
Vazgeçtim.
İçime yazdım, içimi.
İçim bildi, içimi.
Başka kimse bilmese de olur dedim hikayemi.
Duyurmadım.
İnsanlara hikayeni anlattığında, yaralarını göstermiş olursun.
Düşünmezsin, ya elinde tuz varsa diye.
Canımı daha çok acıtır diye.
Düşün ama artık,
İnsanlar acıtır.
İnsanlar bırakır.
İnsanlar kaçışır.
Ve insanlar yarışır.
Yarışın tek amacı kazanmaktır.
Kimse el uzatmak istemez rakibine.
Kimse alıp sırtında taşımaz.
İnsanlar üzerine basıp geçer.
İnsanlar şaşırtır.
Ben bu yarıştan çekileli çok oldu.
Çünkü.
İnsanlar acıttı.
İnsanlar bıraktı.
İnsanlar kaçıştı.
Bıraktım, insanlar yarışsın.
Sondan bir önceki benim.
Sondakiyse umudum.

  • Okunma
  • 28 Haziran 2020
  • Şiir
  • WhatsApp Yazı Linkini Kopyala
  • 1

    Aykut Tunçay

    @aykutuncay

    28 Haziran 2020 / 19:09

    Bence kimse silmeye değmiyor karala gitsin.Dogru yapmak gerekmiyor yanlış yap öğrenirsin.🏵