Içimizdeki Mızıka

Sahi ne kadar olmuştu görüşmeyeli, birbirimizden bahsetmeyeli veya satırlarca şiir yazmayalı? Çok olmuş olmalı. Bu sebeple yazıyorum; belki bir gün posta kutuna bakar ve mızıkanı çalarsın diye. Kim bilir kaç tane mektup eskittim, ha gönderdim ha göndereceğim diye! Ya da kaç mesajımı çöpe attım hayır bu şekilde yazılmaz diye. Belkide her kaçışım daha çok bağlanmak istemeyeşimin tesiriydi üzerimde. Pürüzsüz yanımdan pürüzlü yanıma doğru… Ama kaçmak güzeldir Lavinia özgür olduğunu hissettiriyor insana, hele ki uzunca bir süre mahkum yemişse bir kalpte …

Bilirsin mektuplar mahremiyettir bu yüzden ben de saklayacağım adını; Asafla beraber Lavinia! Ayırt edebiliyorum şimdi hasret ve özlem arasındaki farkı. Tamda şuanda hasret duyuyorum sana üstelik; tan yerinden doğacak güneşle birlikte. Belki olacak bir zaman diliminde ”…Belki uzak bir günde, büsbütün başka insanlar olarak tekrar karşılaşırız ve belki gülüşerek birbirimize ellerimizi uzatırız. ” Umalım da şimdi tarih değilde insanlar tekerrürden ibaret olsun. Tekrar yeniden karşılaşalım bir çıkmaz sokakta, bir posta kutusunun yanında…

  • Okunma
  • 18 Mayıs 2020
  • Mektup
  • WhatsApp Yazı Linkini Kopyala
  • 1

    Zeynep

    @anonim