İki Kişilik

Güneş doğmadan uyanırdı,
Mutfağın iki kapısı
Hatta kapıların
Başlangıç ve Bitiş diye isimleri vardı.
Güneş doğmadan birisini
Doğduktan sonra diğerini kullanırdı.

Ürkütücü bir güzelliği vardı,
Her zaman iki kişilik kahve yapardı,
İki kişi olduğu için değil
Birini beklediğinden de değil,
Seçmeyi seviyordu
Ve son ana kadar
Ta ki elini uzatıp
Fincanın kulpunu tutana değin
Kendisi de bilmiyordu
Hangi fincandaki
Kahveyi içeceğini.

Ürkütücü bir güzelliği vardı,
Bir kentin en kalabalık caddesi gibiydi yüreği,
Ne mümkündü bulmak İçinde yitip gidenleri
Aynı ülkem gibi…

Ve sevdiği bir yalnızlığı vardı,
Bu yalnızlığın içinde
İki kişilik yaşıyordu.
Ve iki kişi yaşıyordu:
Biri kendisi
Diğeri seçtiği kendisi.
Kendisiyle yaşıyordu.

Osmantopaloglu/Haziran 2019

  • Okunma
  • 8 Mayıs 2020
  • Şiir
  • WhatsApp Yazı Linkini Kopyala
  • 1

    Osman topaloğlu

    @osmntplglu