Kalksın Perde

Kendime mahpusum, kilit vurdum zamana dondu!
Hep aynı sada yankılanır sinem duvarında; sondu!
Ne kadar oldu, içim içime küs, kırgın ve uzak.
Kaçış yok kendinden, can evinden bu nasıl tuzak?

Belki de yanmalıydı derinden, tutulmak için yüreğinden.
O tutmak, O’ndan gayrı tutundukların kopsun istedi.
Ondan müsaade etti yanıp tutuşmasına derinden.
Artık anla yitti masiva çünkü Hakk hayrı eyledi.

01. 05. 2020

  • Okunma
  • 2 Mayıs 2020
  • Şiir
  • WhatsApp Yazı Linkini Kopyala
  • 1

    Arif Karaca

    @arifkrc

    2 Mayıs 2020 / 18:19

    Kırgınlık, pişmanlık, acziyet… Yüreğinize kaleminize sağlık efendim 👏

    2 Mayıs 2020 / 19:41

    Teşekkür ederim 😌