Kendi Sesim

Kafam karışık!
İçimde korkunç hızla
Hücrelerime yayılan zehir
Kanımda kuvveti inkâr edilemeyecek bir basınç!
Düşüncelerim…
Öfkeliyim!
Ama duruyorum…
Sadece duruyorum.
Çok öfkelendiğiniz anlarda neler yaparsınız?
Ben;
Bir türlü otokontrolüm’ü kaybedemiyorum
Çokça sesim yükseliyor veya uyuyorum
Fakat beni bu kadar hırpalayan bu hissiyatı yaratanları
Bulamıyorum, yok oluyorlar
Kızmak, kırmak istiyorum bende…

Ama olmuyor

Tanrım!

Beni parçalara böl!
Asit yağsın hastalıklı ruhlar için
Unutulup, üstü örtülen
Tüm cinayetler gibi içimde çığlıkları yankılanan;
Her kadın!
Her çocuk!
Her köpek!
Her engelli gibi çaresiz hissediyorum.
Üstelik sağlıklı bir insan olduğuma kanıt için
Kafamda kırk tilki ve huni ile Güneş’e karşı
Bileklerimi kesebilirim.
Ya da bıraktığım her sigara izmaritini ciğerime basa bilirim senin için!

Hem istersem bende çok güzel oynaya bilirim.
Bir kez olsun güven…

Tansu Uçar

  • Okunma
  • 13 Mayıs 2020
  • Şiir
  • WhatsApp Yazı Linkini Kopyala
  • 1

    Tansu Uçar

    @ucartansu