Kül

Gecenin karanlığına kaybolan sesizliğim ruhumun haykırışları ile adeta mest olmus kulaklarım , beni yanıltmıyordu heryer aydınlıktı güneş yeni yeni kendini ele verirken o eşi benzeri olmayan şafak kızılı rengiyle o ânâ şahit olan herkes adeta büyüleniyordu.
Ben ise daha yeni yeni göz kapaklarımı açıyordum. Etrafta kendini belli edecek kadar bi yel esiyordu. Gözlerimi açıp etrafıma bakındım ne olmuştu bana ? Nasıl bir anda tuzla buz olmuştu hayatım bunu bile hatirlamayacak kadar çok mu icmistim , Yoksa gercekten de hatırlamıyormuydum ?
Ilk seçenek kesinlikle olamazdi cunki bu yasima kadar kesinlikle ağzıma bile almamistim içkiyi küçüklüğümden beri hep nefret etmiştim. Tüm bunlari kafamda bi rafa kaldırıp o sadece o anı yaşamak istedim herkesten uzak olmak istedim herkesten kaçmak…

  • Okunma
  • 24 Nisan 2020
  • Hikâye
  • 1

    Hera00

    @hera00