Neler Oluyor Bana?

Avazım çıktığı kadar susuyorum şimdilerde.
Anlatmak istediğim o kadar şey varken ben susuyorum şimdi.
Belki de bıkmışımdır kendimi anlatmaktan. Belki yorulmuş,
Belki tamamen umudunu yitirmiş,
Belki de dikişsiz kıyafete gireceğim günü gözlemekte, nadir güzel zamanlarımı, baş ucuma koyulan bir kaç beyaz lale ile yad etmekteyim.
Bir çocuk var buralarda her salı gelip mezarımdaki çiçekleri sulayan. Adı sanı nedir bilmiyorum ama o çocuk farklı.
Hem de çok farklı. Yüzü hafif soluk, göz altları siyaha dönmek üzere, benzi atmış, yüzündeki bir kaç ben ve çil onu eşsiz bir güzelliğe boğuyor, sol elinin avuç içine doğru olan kısmında çok derin kesik izleri var.
Kimi kimsesi var mıdır bilmiyorum.
Tahminimce buradaki sözde(!) yardımseverlerin verdiği bir kaç lira ile geçiniyor. Şans eseri yaşamış bugüne kadar. Beni nereden tanıyor ve benimle neden konuşuyor hiçbir fikrim yok. Her gece burası çok sessiz, çok korkuyorum diye mırıldanarak kıvrılıyor yanıma, benim yanımda güvende hissediyor gibi ama neden, ben onun için neyi ifade edebilirim ki?
Ses tonu çok naif, bir şeyler çağrıştırıyor ama ben onu anımsayamıyorum.
Bir işaret bekliyorum bu çocuk kim ve beni nereden tanıyor? Çok geç olmadan öğrenmem gerek..

Dün yine bir kabus gördüm. Delirdiğimi söylüyorlar, artık buna ben bile ikna olabilirim. Dışarıda beni gören çocuklar korkup kaçıyor. Bu duruma çok üzülüyorum.
Neden yaptıklarını anlayamıyorum. Benden korkmayın ben bir şey yapmadım diye çığlık atmak istiyorum fakat o çocuk beni susturuyor. Tanrım gerçekten artık delirmiş olabilir miyim? Her yerde görüyorum onu ama o kim ve neden görüyorum?
Tüm bunların bir cevabı olması gerekiyor lütfen Tanrım bir çıkış yolu göster bana lütfen!

  • Okunma
  • 1 Haziran 2020
  • Hikâye
  • WhatsApp Yazı Linkini Kopyala
  • Zehranur

    @zehranur