Ölü Şairden Yaşayan Adama Şiirler

Kalemi kırınca şair,
Şiirler yeşermez zanneder insan
Mısralarda kırılıp, dökülür sanki
Tıpkı gökyüzünde süzülen yıldızlar gibi
Söner zanneder insan, tükenince mürekkep
Oysa şairi ölse de yaşıyor mısralar.
Kalbi kırılsada yaşayan insanlar,
Okur hiç usanmadan,
Şairide kendisi gibi kırık şiirleri.
Şair kalemi kırsada terk etmedi şiiri,
Süzülüyor zihninde her şiirin hecesi.
Bir aşkı kalbine gömer gibi gömdü yalnızca,
Artık her şiiri hayal gecesi.
Kalbimi terk ettiğinin ertesi gecesi,
Şair kırık kalemiyle bir şiir yeşertti
Ama sen anlamadın ne şiiri ne de şairi
Kalem kırılmaktan, şair kırmaktan usansa da
Sen usanmadın bu kalbi yormaktan
Ve hiç uslanmadında arsız sevdalardan.
Ben yoruldum inan,
Senin o karanlık dünyana güneş olmaktan
Ve yoruldum büsbütün,
Aydınlatamayacağım zifiri karanlıklardan
Bir hoşçakal dolandı dilime bu aralar
Anlayana çok büyük anlam
Anlamayana bomboş bir hikaye
Kimsenin hoşça kalamadığı o zifiri dünyada
Sen yinede hoşçakal
Yoruldu şiirler,
Karanlığa yazılmaktan..

  • Okunma
  • 13 Mayıs 2020
  • Şiir
  • WhatsApp Yazı Linkini Kopyala
  • 1

    Büşra Öztürk

    @uyuryazar