Sabret

Yine aklımdan düştü kelimeler dileme.
Ve yine
Düşüşün etkisiyle paramparça sözlerim.
Duyulan kısık bir ses, boğuk ve hasret dolu.
Dilimde prangalar, gelme bu yol karanlık, korkulu.
Yorgunum zaman geçtikçe geçmiyor yaralarım.
Sönmüyor yüreğime kor olup düşen yangınlarım.
Acizliğim nakş ederken parmak ucumdan başıma hüznü.
Sürgün yemiş köle gibiyim yitirdim sabrı gücü.
Sonra bir ses geldi kulağıma “Sabret!” Sığınırsan bana uğramaz gönlüne kasvet. Ben değil miyim olmazı olduran yegane kudret.
“Sabret!” günahların çok belki büyük ve fazla.
Gözünden dökülsün inciler tövbe et!
Ben değil miyim seni bağışlayan yüce rahmet.
“Sabret!” yolun karanlık yüreğin yangın yeri şu an.
Yoluna güneş göğsüne ferahlık vermezmi içindeki iman ?
Unutma herkes var olduğun için severken seni.
Ben sevdiğim için var ettim, topraktan bedenini.

Mart 2018

  • Okunma
  • 14 Nisan 2020
  • Şiir
  • WhatsApp Yazı Linkini Kopyala
  • 1

    Arif Karaca

    @arifkrc