Sa(yı)klıyorum

Huzuru arıyor birileri. Ben huzuru mumla arıyorum. Bulabildim mı peki? Hayır, uzun bir gelecekte bile adımızın aynı ortamlarda anılacağından da emin değilim. Aslında bir uğrasa bana her şey hallolacak ama. Amasi yok işte. Uğramıyor, uğramaz kanaatimce. Almadığım bir milli piyango bileti gibi. Talih kuşu, başıma hiç konmayacak.
Ben umudumu bulmadım ki yitireyim. Benim olmayan her şey gibi hayalini kurup atıyorum bir kenara. Sonra o hayalleri öylece ulu orta bırakıyorum. Nasılsa hiç kaybolmayacaklar, küsmeyecekler, gidemeyecekler. Ben kendime geldiğimde her şey gibi umudum da kurtulacak. Tabi gelebilirsem. Ya bulamazsam kendimi bulunamasam bir başka iklimde, umut ışığında aydınlanmayacaksa kapaklara gözlerim. Onlar da denizin dibindeki batıl gemi gibi gün yüzüne hasret kalacaklar. Nakavt edilmiş bir boksörün antrenörü gibi beyaz bayrak sallayacaklar. Umudun anısına umutsuzca mum dikecekler. Bir daha haber alınamayacak gidenlerden. Gidenlerin hiçbiri uğrayamayacak yalnızlık semtime. Herkes yolcu olacak bundan sonra. Kendi yüreğine bile seyahat edemezken milyonların gönül rıhtımına yolcu mahiyetinde adım atacaklar. Hiçbir çığlık bu yüzden korkutucu gelmeyecek. Sağanakla gelen bu yağmur kendi damlasını bile ıslatamadan topraga karışacak. Kimsenin elde edemediği huzura herkesten önce bu yağmurlar kavuşacak. Ben ve diğerleri huzuru aramaya devam edeceğiz. Bulabilecek miyiz? Umudumu hala koruyorum.
Ne zaman mı?
Bitmeden önce, gitmeden önce
Ölmeden önce
Belki ondan bir önce
Hatırladığımda adını
(U)mutlu olacağım..

Son Düzenleme: 1 Mayıs 2020 / 17:37
  • Okunma
  • 20 Nisan 2020
  • Deneme
  • WhatsApp Yazı Linkini Kopyala
  • 3

    Lokman Özdemir

    @lokman56