Sessizlikteki Ses

Bir yolun üzerinde herseyle karşılaşabilirsiniz,
Bir kaldırım taşı sizi hayatınızdan edebilir,
Betonun arasından sıyrılmış bir papatya sizi sevindirebilir.
Yollar, söz dinleyebilir.
Ayaklarınız verir emri,
Gideceğiniz yer sizin elinizdedir.
Ben mesela, çoğu zaman kimsesiz sokaklara tutuldum.
Onlar bana beni hatırlattı, yolumu yoldaş bildim,
Sessizliğini paylaştım.
Sönük sokak lambalarına kendimi anlattım.
Karanlık yollarda çocukluğumu bıraktım.
Hikayelerimi orada yazdım,
Hikayelerimi o sokaklara gömdüm.
Sokaklar yıkıldı,
Üzerindeki binalar devrildi,
Hikayem göçük altında kaldı,
Ben onları unutmadım,
Onlar beni hatırlamadı.
Eğer bir sözün altında imzan yoksa,
İnsanlar yine de o sözün senin olduğunu anliyorsa,
O söz onlara da aittir, bunu anladım.
Herkesin hayatı aslında benzer birbirine.
Kahramanlar ve hikayelerin ilerleyiş biçimi değişse de,
Hepimiz aynıyız birbirimizle.
Anlamak çok basit anlatılanı,
Ama anlatmak çok zor sanırım.
Ben düne sırtını dönmüş, yarınım.
Ben vazgeçmek istemediğin, yarınım.
Anla beni anla ki güzele varalım, yarınım.
Şimdi bir yol var, üzerinde yığınla insan,
Yol belki şikayetçi bu durumdan,
Hiç sesini çıkarmıyor ama taşıyor hepsini.
Gideceği yere ulaştırıyor gideni.
Kimine biraz zorluk çıkarıyor,
Kimine haddinden fazla kolaylık sağlıyor.
Ama ulaştırıyor.
Ulaşınca insan, yeni yollar arıyor.
Çünkü yetmez, kimseye elindeki yetmez.
Oysa ki elindeki, kiminde olmayan her şeyi içinde saklıyor.
Bunu insan bilemiyor.
Ben bunu anlatıyorum ama bildiğimi sanma sakın.
Bana da yetmiyor.
Çünkü insan doyumsuz.
Bu olduysa fazlası da olsun,
Fazlası olunca daha fazlası.
Böyle diye diye fazlalıklarla doluyor çantası.
Anlıyor ki aslında fazlalık, kalabalık demek.
Kalabalık kuru bir gürültü.
Gürültü kulakta başlar yürekte biter.
Yürek gürültüden sancır.
Yüreğe gereken sükuttur.
İçindekiler rahat etsin bırak.
Onlar huzurlu yaşasın, kurtul gürültüden.
Sessizliği dinle yüreğindeki.
O sessizlik ki içinde sevdiklerinin sesini saklar.
Onları dinle,
Onları anla.
Cevap veremesen de onların ne dediğini bil.
İnsan, önce toprağa gömer sevdiklerini.
Sonra yüreğindeki sessizliğe, anla…

  • Okunma
  • 17 Nisan 2020
  • Şiir
  • WhatsApp Yazı Linkini Kopyala
  • 1

    Aykut Tunçay

    @aykutuncay

    24 Nisan 2020 / 04:51

    Ve toprağa gömdüklerini unutmaktan korkar bir zaman sonra …