Son Kuşlarıydı Bunlar Kalbimin

Kursağımda kalan sevinç midir sıla ??
Geçtikçe büyüyen yara mıdır vakit ?
Ciğerimi kör bıçak gibi deşen sonsuz bir sükut mudur yoksa zaman dedikleri ?
Akşam olmaya görsün silinir umutlarımdan göğün bütün mavisi
Akşam olmaya görsün ay yüzüne düşer bölünen uykularımda
Ki en güzel rüyadır “hiç görmediğim” sensizliğin adına ölüm dedikleri
Gözlerimi kısıp ardından baktığım şehirlerin arka yüzünde
Gölgeme dahi yabancılaşıp kırıldığım
Söyle kaçıncı yalnızlığım sın kendime bile anlatamadığım
Yol ve yalnızlık bir buluşmadır
Ve çok sevmekle başlar her acı bilesin
Uçuruma düşen bir kalbin sesidir artık her nefesim
Eksik olmaz hüzün hiç şah damarımızda
Kime sorsam ?
Artık annemde yok
Bu yüzden mi hep soğuk ve de yorgun ellerim
Yerli yersiz bir ağlamak doluyor gözlerime
duymasan
sen artık
görmesen de olur
Ne günler o eski günler
Ne dürüstçe sevmek artık o kadar heybetli
Sar beni içi kanamış bir türküye içimi deşer gibi
Bir tütün de sen bas göğsüme
Kendi kalbinden önce ölebiliyor ise insan
Kanatlarını dürmüş rüzgarda süzülen kuşları düşün
Düşün ki
Son kuşlarıydı bunlar kalbimin

Son Düzenleme: 31 Ekim 2021 / 03:26
  • Okunma
  • 17 Ocak 2020
  • Şiir
  • WhatsApp Yazı Linkini Kopyala
  • 1

    Hamza Bayazıt

    @aczane