Suç Mahalli

4 OCAK

Birazdan otobüsüm kalkacaktı. Annemlere haber vermeyecektim. Sürpriz olacaktı. Cidden çok sevineceklerdi bu duruma. Yolculuğum on iki saat sürecekti. Oranın bana bıraktığı sayısız anıyı düşünmek için on iki saat…Mutluyum ama eksiklerim çok sanki. Bay I artık çok garip davranıyor. Evet onu hep güzel anlatıyorum çünkü öyle görmek istiyorum. Bazen onu tanıyamıyorum. Bunları sadece bugün yazıyorum. Çünkü bugün kendimle, gerçeklerimle, yanlışlarım ile yüzleşmem gerekiyordu. Oraya varmadan kendimle olan savaşımı bitirmeliydim. Biraz daldığım düşüncelerimden sıyrılmak zorunda kaldım. Otobüsüm çalışır hale gelip gitmeye hazırdı. Yavaş yavaş otogarda çıkışa doğru ilerliyorduk. Tekrar kendime dönmek için camdan dışarı baktım. Fakat klasik o sahneyi gerçekleştiremedim. Ne zaman camdan dışarı baksam otobüste midem bulanırdı. Ya da telefona baksam ışık görsem. Kafamı tekrar önüme çevirdim, kafamı yasladım koltuğa. En son Bay I diyordum. Evet artık ya olduğu asıl kimliğine dönüyor, ya da değişiyordu. Oraya varınca onu arayacaktım. Belki sorardım böyle olmasının nedenini ya da…Bilmiyorum. Düşünmem gereken o kadar çok şey var ki onun bu hallerini düşünüp sanki diğer düşüncelerden kaçıyorum. Orada beni ne bekliyor, ne ile karşılaşacağım bir fikrim yok. Çözebilecek miyim her şeyi. Arkadaşlarımın boş mezarlarına gidip onlara ”Sizi benden alanı buldum” diyebilecek miyim?Bir anda aklıma yıllardır hiç düşünmediğim tek bir detay geldi. Peki benim arkadaşlarım o gece neden oradaydı?Normalde habersiz gitmezdik oraya. İlk sefer mi toplandılar acaba?Daha önce bensiz gitmiş olabilirler mi?Ama bunu neden yapsınlar ki?Orası bizim gizli yerimizdi, üçümüzün idi. Cevabı olmayan neden soruları birikti kafamda. Orada bana en çok destek olan Bay I idi. Olay yaşandıktan sonra orada tek başıma olsaydım yanlış kararlar alabilirdim. Ailem destek oluyordu belki ama kızları çok arıyordum. Onların yokluğunda en çok desteğine ihtiyacım olan kişi Bay I olmuştu. Polis, yangının sebebini hiç bir zaman talep edildiği gibi araştırmadı. Neden böyle yaptılar?Neden iki kişinin öldüğü bu yangını araştırmadılar?Eğer gerçekten araştırmış olsalardı yanmış dahi olsa arkadaşlarımın bedeni oradan çıkardı yahut neden çıkmadıkları bulunurdu. Bu iş çok garipti. Arkadaşlarım neredeydiler?Bazen onların gerçekten ölmediğini düşünüyorum. O yangından çıkmaları ne kadar imkansız da olsa bunu düşünmeden edemiyorum. Biraz dinlenmek istiyorum. Oraya vardığım anda her şey normal devam edebilecek mi herkes için hiç belli değildi. Ama eminim ki çok yorucu olacak. Orada ne kadar kalacağım henüz net değildi. Araştırmalarım hızlı sonuç verirse erkenden evime gidebilirim ki tek umudum bu şuanda. Mola yerine varmıştık. Açılmam gerekiyordu. Bacaklarım uyuşmuştu biraz. Otobüsten indim. Çantamdan telefonumu çıkardım asıl amacım saate bakmaktı fakat bunu yapamadım. Bir sesle kafamı kaldırdım.

-Kusura bakmayın rahatsız ediyorum ama lavabo nerede acaba?

-Bir fikrim yok. Otobüsüm daha yeni mola verdi yani bende yeni indim. Kusura bakmayın.

-Sorun yok teşekkür ederim. dedi adam ve gülümsedi.

O gülümseyince bende gülümsedim. Yanımdan ayrıldı. Biraz serindi hava. Ama ayılmamı sağlamıştı bu hava. Etrafıma bakındım. Gözlerim öylece insanlara bakarken gördüğüm sima beni duraksattı. Şaşırdım, garip hissettim ve diğer şeyler. Belki düşüncelerim benimle ufak bir oyun oynuyordur. Uzun süre izledim onu. Oyun, hayal değildi. Yıllar sonra gördüğüm anda bile bana eski olan her şeyi anımsatmış olması tekrardan kafamın karışmasına sebep oluyor gibiydi. Bu şuan olmamalı…

  • Okunma
  • 11 Mayıs 2020
  • Hikâye
  • WhatsApp Yazı Linkini Kopyala
  • 1

    Pınar Özülkü

    @namelesad2

    11 Mayıs 2020 / 02:49

    kaleminize saglik ;;

    13 Mayıs 2020 / 22:16

    teşekkür ederim 🙂