Suç Mahalli

ARALIK
Aralık bu sene sert geçiyordu. Odam çok soğuktu ve ısıtmak için uğraşmalarım hep boşa gitmişti. Uyumak çoğumuz için bir kaçışken benim için bir yüzleşmeydi. Bu hep böyle olmuştu. Uyuyarak kaçamazdık hiç bir şeyden. Yaşadığımız her şey bizimleydi her daim her ne kadar kaçtığımızı düşünsekte. Çünkü yaşadığın her şey senin bir parçandır. Perdelerimi kapatmazdım. 5. katta oturuyorum ve buna ihtiyacım olduğunu düşünmüyorum. Kahvaltımı hazırlamam gerekiyor şuan. Sabahları çok fazla aç oluyorum. Olduğum yerden uzaklaşmak bana o kadar iyi gelmişti ki. Hayatım tamamen değişip yoluna girmişti adeta. Öncesinde küçük bir kasabada yaşıyordum. İnsanlar burdaki hayatı öyle tatlı sorunsuz bir hayat gibi görüyorlar. Şehirlerden kasabalara geliyorlar kasabalaların hayalini kuruyorlar. Aslında yanılıyorlar. Hayatınızı neden küçük bir yerde körelteseniz ki. Geldiğim! Hayır kaçtığm kasabanın tek güzel yanı sadece ben ve diğer iki kişinin bildiği her saniye dinlendiren, geceyi sana tamamen hediye eden çalılıkların ardındaki ufak ahşap evdi…Bir yangında iki kişiyle yok olana kadar…Kahvaltım hazır artık. Sütümü ballı içmek istedim bu sabah. Kasabadayken balı zor buluyorduk biraz pahalıydı, her yerde satılmadığından sanırım, alamıyorduk. Şehrin faydaları işte. İstemediğim kadar bal var ve ben alabilyorum. Şehri seviyorum. Okumak için kaçtığım bu şehir şimdi benim yuvam. Ankara, küçük kasabamdaki en büyük hayalim…Ona kavuşmak…İstediğim yer istediğim üniversite hayalini kurduğum meslek. Hepsi benim artık. Saatime bakıyorum ve yine bugün olması gerekenden 1 saat daha erken uyandığımı görüyorum. Adliyeye iki gündür gitmiyorum onun yerine evde akşama kadar dosya inceliyorum. Yarın olacak duruşmaya artık hazırım son kez inceleyip son kararımı vereceğim ama ya yarın fikrimi değiştirecek şeyler duyarsam?Bu aşamaları çoktan atladım. Mesleğimde 5. yılım. İşimde iyi olduğumu düşünüyorum. Neyi amaçladıysam yaptım. Ailem kasabada kalmayı tercih etti. Tabiki onlarla görüşüyorum. Yıl içinde çoğu kez geliyorlar yanıma. Saat ilerliyor belki bugün kendime vakit ayırabilirim biraz. Belki de gördüğüm rüyayı düşünürüm. Uzun süredir hatta senelerdir unutmaya çalıştığım yangın tam unuttum derken bir şekilde kendini hayatıma sokuyor ya bir yerden haber geliyor ya telefon alıyorum ya resimlere denk geliyorum ya da geçen gece olduğu gibi rüya görüyorum. Bakın uyuyarak kaçamıyoruz…Telefonum çalıyor sanırsam ödemem gereken bir yemek borcum olmalıydı. Hayır olamazdı ya da olabilirdi. Düşünmek yerine telefonumu cevaplasam iyi olucak sanırsam. Bugün olmadığım kadar müsaitim aslında fakat üst komşumun gelip evimi didk didik etmesi, buzdolabımdan bir şeyler aşırması için değilim buna eminim. Aslında bunları yaparken çok tatlı oluyor. Ama bugün sadece kendimle ilgilenmem gerekiyor. Mısır patlatsam ne hoş olurdu. Aklımda daha iyi bir fikir vardı ama nasıl olurdu bilemedim şimdi. Gelse belki ev işlerini yine beraber hallederdik. Sonra güzelce filmimizi izlerdik. Ama son kavgadan sonra tekrar gelmek isteyecek midir?Şansımı denesem ne kaybederim ki…Telefonuma elime aldım önce saate baktım kesin uyanmıştır zaten bu saate kalmaz. Rehberde ismini bulup hemen aradım. Çalıyor, çalıyor, çalıyor…Tam kapatacağım açtı. Her seferinde bunun zamanlamasını nasıl yapıyor anlamış değilim. Soğuk olmaya çalışan ses tonuyla cevaplar veriyor. Ah benim canını yediğim bilmez miyim bana kıyamazsın. Gelebilir misin bugün dememe kalmadan ”Bugün sana uğrarım zaten ben” dedi. Sonra telefonu kapattı zaten. Evlerimiz yakındı. Burada okumadı uzakta bir yerde eğitimini bitirdi. Ve sonra ben buraya tamamen yerleştim diye kendine bir ev tuttu ve hayatını buraya taşıdı. Nereden baksam hemen hemen 15 yıl oluyor onunla tanışalı. Onu kalbime alalı. İstediğim buydu. En sevdiğim şehir, en sevdiğim meslek ve en sevdiğim…İşte üçü varken mutsuz olamıyorum. Tüm gençliğimi onunla yaşadım, tüm hayallerimi onunla gerçekleştirdim. Ve aynı şeyler O’nun için de geçerli. İstediği mesleği yapıyor. Arada kavgalarımız oluyor. Aman canım her saniye günlük güneşlik olacak halimiz yok ya. Birkaç dakikaya burada olacak eminim. Ve tüm günümüzü beraber geçireceğiz. Ne hoş plan… Evet tam beklediğim gibi oldu. Zil çaldı, kapıyı açtım hiç şaşmayan sarı papatyalarım, incirli kurabiyem ve sütüm elindeydi. Gülümsüyordu bende öyle…Kaç saat konuştuk bilmiyorum. Bi ara dizlerine yattığımı hatırlıyorum. Gece evimde kalmak gibi huyu hiç yoktu. Eğer bendeysek ve ben dizinde uyuyakalmışsam beni güzelce yatağıma yatırır ve evine döner. İşte gözümü açtım ve onun gittiğini düşündüm. Artık aynı evde kalmamız gerekmiyor muydu…Üzülüyordum onu görmeyince onunla uyuyorum ama uyandığımda yanımda olmuyor…Tam o sırada kapımı çaldı ve odama girdi ”Gitmedim ben”dedi. Güldüm, güldü. Çok güzel gülüyor biliyor musun. Onu tanıdğımdan beri gördüğüm en güzel gülüş ona ait. Beraber bir şeyler yemeğe karar verdik. Sanırsam yarın için dosyaların üzerinden beraber geçeceğiz…Bu hayatı seviyorum. Her şeye rağmen…

  • Okunma
  • 18 Nisan 2020
  • Hikâye
  • WhatsApp Yazı Linkini Kopyala
  • 1

    Pınar Özülkü

    @namelesad2

    18 Nisan 2020 / 22:56

    Çok çok güzel 😊

      19 Nisan 2020 / 01:31

      teşekkür ederiiiiiiiimmm.Daha devamı var…..

    18 Nisan 2020 / 23:06

    Yazınızın başında Aralık sert bir aralık geçiyor… bana üniversite yillarimi hatırlattı.
    Soğuk bir aralık günü evim son katta ve odamda karanlık oda surekli kuflenen bir oda …ev nasıl soğuk bir bilseniz o yıl çok hasta oldum . Tüm kış hastaydım…
    Ama mutlu oldum yazının sonunun mutlu cümlelerle bitmesine

      19 Nisan 2020 / 01:30

      adınıza üzüldüm…talihsizmişsiniz..ve daha sonu gelmedi devamı mevcut.Yorumunuz beni üzerken mutlu etti iyi geceler diliyorum…

        19 Nisan 2020 / 08:57

        Sadece odam çok kötüydü. Çok şükür arkadaşlarım iyiydi de herşeye katlanabiliyordum 🙃
        Devamını bekliyoruz o zaman

    22 Nisan 2020 / 21:55

    İyi kitapar oku, kelimeleri hazmederek oku, yazılarını yayınlanmadan evvel oku, kendine güvendiğin an değil kalemine güvendiğin an yaz ve oku, eleştirilerden süzdür, kitap okumamış birine yazılarını okutma, edebiyata dair ilgisi olmayanla yazılarını asla paylaşma ve her zaman oku