Suç

Elleriyle kazdı mezarını,
Yorulmuştu kalbim.
Elleriyle verdi toprağa,
Tükenmişti nefesim.
Çıplak ayakla yürüdüm bu yolu,
Beni terketti metanetim.
Az da olsa yazabilmekti belki maharetim.
Lakin ne işe yaradı bilemedim.
Yanımda olmayanı kalpten silemedim.
Dedim ya bu yüzden yoruldu kalbim.
Defterimde silik satırlar,
Hafızamda pek bir belirgin canımı yakan ağıtlar.
Dagıttı kader kartları,
Şöyle bir baktım yetti,
Benden başka herkes olabilir bu oyunun kazananı.
Kara büyü bu kader dediğim zaten,
Kaynattı kazanda iksiri.
Biraz büyüyünce başlamıştı zaten,
Tanıdık bu tiksinti.
Zorla güzellik zorbalıkmış anladım.
Hayallerimi toplasan bir torbalıkmış,
Şansımı fazla zorladım.
Hayatın topları fazla tesirli,
Yerle bir oldu surlarım.
Gidiyorum ben,
Baksana pılımı pırtımı topladım.
Çoktan azına göz dikmişim çok mu?
Gözlerin yüreğimdeki boş çerçeveyi doldursun istedim çok mu ?
Yazamamak varken, yazabilmek suç mu?
Suçmuş.
Sustum…

  • Okunma
  • 15 Mayıs 2020
  • Şiir
  • 1

    Aykut Tunçay

    @aykutuncay