Umutsuz Umut Kraliçesi

Biri geldi, hiç hesapta yok iken.
Elleri dolu, umut kuşları ile.
Baharın gelişi kadar güzeldi.
Sanki bir asır sonra,
Kimsesiz çölüme yağmur yağdı,
İlk kar tanesi düşü verdi.
Kuraklık bitti, toprak yeniden can buldu.
Her şey alışıvermişin dışında idi.
Kimdir nedir bilmeden,
Soramadan daha hangi düşten geldiğini,
Yerleştirdi kafesime kuşları.
Hemen yanıbaşından da hiç ayrılmadı.
Sanki hep kalıcak gibiydi,
Umut kraliçesi.

Bir dakika bile ayrılmamışken
Bir gün -diğerlerinden farksız- aynı gün.
Gitmesi gerekmiş.
Yine gelicekmiş, yeni kuşlar ile.
O gün ise kış kadar soğuktu.
Dünyanın en uzun günüydü, hiç şüphesiz.
Meyve veren ağaçları olan çölümde,
Yine, yeniden kuraklık geldi.
Toprak, yeniden susuzluktan çatladı.
Umut, inan kalmadı.
Kafesteki son kuşları da ben özgür bıraktım.
Umut kraliçesi gelmedi.
Gelemedi.
Belkide kuşları bitiverdi.
Bu çöl, Umutsuz umut kraliçesinide kabul ederdi.

  • Okunma
  • 1 Mayıs 2020
  • Şiir
  • WhatsApp Yazı Linkini Kopyala
  • Murat Çayır

    @kadimdi