Uzaklar Diyorum Vera Uzaklar

ölmüş Vera,
ölmüş umutlarım,
kimse duymamış ki sesini
üzülmemişler ki,
arkasından bir fatiha dahi okumamışlar.
Doğru ya haberleri yok, olmasında.

ölmüş Vera;
Acılarım ölmüş, yani ölmüş gibi
ağlamak zor,
yürek tenha.
Sesini bile duymamışlar,
sen bile duymamışsın onu.
Son feryatları ulaşmış duvarlara
ileriye geçememiş.
Oda unutulmuş…

Kalbim Vera;
kalbim soğumaya hazır yemek gibi
soğuyunca tadı tuzu kalmıyor.
Neden yemekten bahsettim ki
bende bilmiyorum Vera,
kafamı allak bullak eden
bir sen varsın bir de ben.

bu dünya iki kişilik Vera
her şey ölüyor,
her şey allak bullak.
Sen ve ben kalıyoruz Sadece
sen ve ben bu dünyaya sığmıyoruz.

Sahi ağlasam geçer mi dersin
ağlasam.
küçük kız çocukları gibi
istediğini elde etmek için mızmızlanan
küçük bir kız çocuğu gibi…
kırmızı balon dilensem
umutlarımı, acılarımı,
kalbimi, seni,
beni;
Uçursam o küçücük balonla uzaklara.

Uzaklar diyorum Vera,
en çok sana yakışıyor
uzaklar sana,
acılar ise bana.

Derdiyle güzelleşen insanlardan olmayı dilerdim.
Derdini kendi bilen,
derdiyle dost olabilen insanlardan.

Sahi en son nerede kalmıştım okuduğum kitapta,
en çok ne içmeyi severdim,
gülünce nasıl görünürdüm,
sevinince kızarır mıydı yanaklarım, utanabilir miydim
“en çok anneni mi, babanı mı seviyorsun ?”
sorusuna hâlâ cevap verebilir miyim bilmiyorum Vera…

Ağır geliyor bu dünya bana
çok ağır…
Yüklenip gitsem bu dünyayı uzaklara
uzaklara dedim ya, çok uzaklara…

Son Düzenleme: 3 Ocak 2022 / 11:41
  • Okunma
  • 10 Eylül 2020
  • Şiir
  • WhatsApp Yazı Linkini Kopyala
  • 2

    Esma

    @husnaesyr