Uzaktan Sevmek

Sabahın üçü, her yer karanlık.
Odamda bir başıma dinleniyorum
Yatağımın baş ucunda duran pencerem açık perde asılı tavanda.
Esiyor rüzgâr, ılık bir hava hakim odamın ücralarında.
Bir ürperti sarıyor bedenimi, üşüyor soluğum örtündüğüm yorganın altında…
Dördüncü katta oturuyordum,
Tesadüf olmazdı ya bu, severdim dört rakamını.
ki rüzgar en güzel bu yükseklikte eser zanlımca.
kimi zaman üşütür kimi zaman ferahlatırdı anında.
Uykumun dalma noktasında irkiliyorum zamansız seslerden.
Yağmur yağıyor, damlıyor göğe bakan penceremden
Eşlik ediyordu gözlerim, rüyadamıydım bilmem
uzatıp elimi öğrendim gözlerimden.
Son hayalin hatırası düşmüş gözlerime…
Şimşek çakıyor, aydınlanıyor pencerem, beliriyor ismin camdaki kalp şeklinin içinden
Belli ki dalarken uykuya, yazmışım ismini buharlı pencereme.
ki, Kimselere haykıramadığım adını ilk yazışım değildi, boş bulduğum her yere.
Çocukluktan kalma bir sevgi gösterisiydi bu, kimi zaman adımı yazmaya yeltenirdim adının yanına, sonrasında silerdim hemen. yakıştıramazdım kendimi sana
o yüzdendir ki ismin hep yalnız örüldü kader ağımda, birlikte yazılamadık hak defterinde.
ben yakıştıramazken kendimi sana
tanrıdan böyle birşey isteyemezdim de
buna hakkım yoktu bilirdim, uzaktan sevmek kaderimdi belki benimde.

  • Okunma
  • 26 Mayıs 2020
  • Şiir
  • WhatsApp Yazı Linkini Kopyala
  • 1

    Musa İslam

    @saye