Vicdan

İnsan kendi kendine, nasıl deva olmalı?
Ne yapmalı bilmediği, nasıl susturmalı kendini?
Bir baykuş gibi üşüşüyorken tüm çelişkiler zihnine,
Kalbi nasıl bülbül gibi huzuru şakımalı?
Zihin kilitli bir kafesti, anahtarı kalpte gizliydi,
Hele bir kalbi ele geçirseydi, alsaydı emaneti,
o zaman ardına kadar açılırdı, bu zihin hapishanesinde,
her bir koğuş kapısı.
O zaman duygular hür,
fikirler hür olurdu.
Kalbin yönettiği bir zihin..
Vicdanın, merhametin, insanlığın pınarı kalp.
Kalbiyle bütünleşmeyen tüm zihinlere yön veren; bencillik, açgözlülük, doyumsuzluk, acımasızlık ve sevgisizlikten uzak.
Bir papatya gibi güzelliği insanın yüzünde beliren, mutluluğu, huzuru, güzel olan ne varsa insana yaşatan.
Kalp bu! Madde değil mana alemi.
Git istediğin yere, yüksel arzu ettiğin her hedefe.
Yalnız vicdanını hep yanına al!
O olmadan insan hiç olur.
Akıl karışır, kalp karışır.
Duygular bir hissedilir, bir bastırılır.
Ancak vicdan tazecik..
Her zaman her şartta doğruyu söyler.
İnsana yol gösteren kalp ve vicdandır.
Ne zevk, ne eğlence, ne mutluluk, ne heyecan. Aslında insanın tek gayesi kalbinde daimi arzuladığı huzur ve sekine.
Ya nasip,
Ya değil.
Ya vuslat,
Ya ayrılık.

  • Okunma
  • 22 Nisan 2020
  • Deneme
  • WhatsApp Yazı Linkini Kopyala
  • 1

    Bimümine

    @suhedaozcan