Yalnızlık Sözleri

Rüzgarları yanına alıp
Saçlarının kıvrımlarını dalgalandıran
Yosun tutmuş bir kalbim var.
Saklamam gerekiyor seni,
Kimsenin varlığını bilmediği,
Herkesin yoksun olduğu
Bir aşka gömüyorum seni.
Bilinmiyorsun, bilinemiyorsun,
Kimsenin kimseyi öpemediği
Bir kentten geliyorsun,
Mevsim değiştiriyorsun zamandan
Soyutlayarak bütün kederini
Yaprak dökmeye başlıyorsun sevgili
Sonbahar serinliği gibi
Havada süzülüyorsun bilmeden,
Seni süzmelerine izin veriyorsun,
Namusluca bir kahpelik senin ki,
Zalimce bir efendilik.
Kimliğini saklamak zorunda bırakılıyorsun
Mevsim sonbaharın dökülen son sarı yapraklarında,
Herkesin hiç kimsesi oluyorsun.
Ismarlama kırdırılan rüzgarların sesinden
Kendine ağıtlar yakıyorsun,
İçin kımıldıyor, ardı sıra gelen
Peşin haykırışlardan,
Düşlerimde çarmıha geriliyorsun,
Kanlar elinden değil gözlerinden damlıyor
Ayakların ucu gül serilmiş yapraklar gibi
Kıpkırmızı ve oluk oluk.
İçinden koparılmış her sevmenin yerine,
Bir ihanet serpiyorsun,
Kelimelerin keskinliğinden kanayan yüreğin
Bir yandan da kifayetsiz oluşları karşısında
Konuşmaya utanan bir dilin varlığını görüyorsun,
Benimle öpüşmek yerine
Dilini ısırıyorsun, sevgi lanetli kelimeler karşısında
Nefret sunuyorsun avuçlarıma
Ismarlama ümitleri terk ediyorsun bahardan çağrılan
Kırıyorsun, döküyorsun, susuyorsun,
Neden, niçin, niye
Bilemiyorum….

  • Okunma
  • 17 Nisan 2020
  • Şiir
  • WhatsApp Yazı Linkini Kopyala
  • 1

    Lokman Özdemir

    @lokman56