Zifiri Yalnızlık

İlk kez batıyordu güneş,
Ben ilk o zaman anlamıştım
Mavininde kızıla yakıştığını
İnsanın gidegen ruh halini
Vazgeçilmez her şeyden vazgecebileceğimi
Uzaklara gittiğinde anladım.

Vakit kıştı ve epey geç olmuştu
Bende bir sevda ölmüştü,
Toparlanacak vakit bile kalmamıştı
Senin gidişine hazırlık yapamamıştım,
Mesela gülücüklerinden bir albümüm yoktu
Bana dokunuşlarını anılarıma yazmamıştım
Seni anımsatacak şiirlerimi yazamadın,
Sen kokan gömleklerimi daha yeni yıkamıştım,
Kokuna bulaşsın diye ulu orta bekliyordu,
Çayım ateşteydi, muhabbetini özlemişti,
Bardağım dudağına dokunuşunla ısınacaktı
Gözlerim, gözlerinde…
Kulağıma çınlayan son söz,
Neyse kalsın o da içinde
Daha önceki onlarcası gibi o söz…

Elbiseler kurudu,
Yıprandı güneş görmeyen yerler,
Penceremden eksik kuş cıvıltıları
Kapım çalmıyor, bir bakkalın çırağı vardı
Yokluğuna muhabbet açan
O da kovuldu benim yüzümden
Öyle işte bütün bir yaşam
Hiç artık,
Bitik bir yaşantım var,
Vurdumduymaz, kapkaranlık, yabani
Vakit hala gece,
Ben hala aynı ağacın gölgesinde
Aynı şarkıyı dinliyor,
Aynı şiirleri okuyorum,
Bir daha güneş doğar diye bekliyorum,
Ne olur gel bu gece,
Düşmesin dilime iki hece,
Gittiğin gibi dön bu gece…

  • Okunma
  • 30 Nisan 2020
  • Şiir
  • WhatsApp Yazı Linkini Kopyala
  • 1

    Lokman Özdemir

    @lokman56